De Italianen aan het hof

De kerk op dit plein valt op door wat ze mist, want de toren heeft geen spits maar een plat dak, afgeknot door Ottomaans kanonvuur en nooit hersteld.

Dit is de Italiaanse nationale kerk van Wenen, en dat zegt iets over hoe de muziek in deze stad werkte. Wie in de achttiende eeuw carrière wilde maken had er baat bij Italiaans te spreken, want de opera, de hofkapel en de smaak van het hof waren Italiaans, en rond deze kerk kwam die gemeenschap samen: musici, librettisten, zangers en hun families.

De machtigste van hen was Antonio Salieri, veertig jaar lang hofkapelmeester en daarmee de man die bepaalde wat er aan het hof klonk. Dat hij Mozart zou hebben vergiftigd is een verhaal dat pas na zijn dood opkwam, aangewakkerd door een toneelstuk van Poesjkin en later door een film.

Wat zelden wordt verteld is dat hij jarenlang gratis lesgaf aan jonge musici zonder geld, onder wie Beethoven, Schubert en Liszt. De man die in de verbeelding de moordenaar werd, heeft een flink deel van de volgende generatie opgeleid.

Loop langs de kerk naar de Freyung, het driehoekige plein verderop.