Op een avond in oktober 1844 stapte een negentienjarige met een viool het podium op van de zaal die hier stond, en in het publiek zat half Wenen te wachten op een familieruzie.
wilde musicus worden en , had hem dat uitdrukkelijk verboden. De zoon zette toch een eigen orkest op en koos voor zijn debuut het Casino Dommayer, de balzaal van , ver genoeg van het centrum om niet meteen in de schaduw van zijn vader te staan.
Het werd een triomf. Het publiek riep de stukken keer op keer terug en de recensent van de volgende ochtend schreef dat Wenen er een Strauss bij had. Vader en zoon spraken jarenlang niet meer met elkaar en bespeelden ieder hun eigen zalen, tot de oudste in 1849 overleed.
De balzaal zelf is in 1907 gesloopt en vervangen door een hotel. Het café dat de naam voortzet staat ernaast, met de taarten in de vitrine en de kranten aan de leeslat.
Twee straten verderop staat de kerk waar het dorp naar luisterde.
Bronnen. Verhaal: Wien Geschichte Wiki, Stadt Wien; Wien Museum, collectie Strauss Foto's: Hietzing Wien Café Dommayer, Bwag, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons
