Het bekende verhaal gaat zo. Een koerier genaamd glipte in kleren door de linies, bracht het bericht dat ontzet onderweg was, en kreeg na de overwinning de achtergelaten zakken koffiebonen als beloning. Daarmee opende hij het eerste Weense koffiehuis.
De helft daarvan is waar. Kolschitzky bestond echt en zijn tocht door de linies staat in de stukken, want hij sprak Turks en kende de gewoontes van het leger dat voor de poort lag. Zijn standbeeld staat tegenwoordig op een hoek in het vierde district.
Het eerste keizerlijke recht om koffie te schenken ging alleen niet naar hem. Dat kreeg Johannes Diodato, een Armeense koopman die al voor de in Wenen handelde, en zijn zaak stond in deze straat. De koffie zelf was hier ook al bekend, zodat de belegering vooral zorgde voor de voorraad en de smaak voor het exotische.
Het croissantverhaal houdt trouwens ook geen stand. Bakkers zouden het gebak als spot op de halve maan hebben bedacht, maar in Weense bronnen duiken al in de dertiende eeuw op, eeuwen voordat er een Ottomaans leger in de buurt was.
Nog tweehonderd meter en je staat op het oudste plein van de stad, waar deze wandeling eindigt.
Bronnen. Verhaal: Wien Geschichte Wiki, Stadt Wien; Bundesministerium, register traditionele levensmiddelen Oostenrijk Foto's: Zu den blauen Flaschen, onbekende schilder, publiek domein, via Wikimedia Commons
