Bet van Beeren was de oudste dochter van veertien kinderen uit de en stond in de fabriek tot ze ruzie kreeg met haar baas. In 1927 nam ze op haar vijfentwintigste het café van haar oom over, hier op Zeedijk 63, dat toen nog Amstelstroom heette. Ze doopte het om tot 't Mandje, naar het mandje waarin haar moeder haar elke dag eten bracht.
Bet hield van vrouwen en maakte daar geen geheim van, in een tijd waarin de meeste Nederlanders homoseksualiteit voor een ziekte hielden. Aan haar bar stonden zeelui, sekswerkers, kunstenaars en vooral homo's en lesbiennes naast elkaar. Zoenen was er verboden, haar eigen huisregel, behalve op de Oranjebals met , wanneer mannen met mannen en vrouwen met vrouwen dansten. De artiest zei daarover dat het nergens mocht en nooit mocht, en dat het bij Bet mocht en kon en dat niemand het vreemd vond.
Door het raam zie je aan het plafond de afgeknipte stropdassen van bezoekers hangen, een gewoonte uit haar tijd die het café is blijven volhouden. Toen Bet in 1967 overleed lag ze drie dagen opgebaard op de biljarttafel van haar eigen zaak, waarna haar zus Greet de deur in 1982 sloot en alles bewaarde wat erin stond, tot een nicht het café in 2008 weer opende.
We lopen de Zeedijk af in de richting van het Centraal Station en slaan linksaf de Warmoesstraat in, waar we doorlopen tot nummer 90.
Bronnen. Verhaal: Canon van Amsterdam, venster 36, Stadsarchief Amsterdam; Atria, biografie Bet van Beeren; Oneindig Noord-Holland, Café 't Mandje Foto's: Stadsarchief Amsterdam
