In 1982 ging de deur hier op slot, en vijfentwintig jaar lang bleef alles staan zoals het stond. Toen een nicht van de oude kroegbazin het in 2008 weer opende, hoefde het interieur alleen te worden afgestoft en hersteld. Daarmee is dit het enige café van de stad waar je letterlijk naar de jaren zestig kijkt.
Dat begint bij het plafond, waar honderden afgeknipte stropdassen hangen. , die het café in 1927 van haar oom overnam en de naam De Amstelstroom inruilde voor 't Mandje, knipte de das af van elke gast met een te grote mond en hing hem boven de bar. Ze hingen er nog toen de deur dichtging, en ze hangen er nu nog.
Achter de tap staat een porseleinen uil met een lampje erin. Bet liet hem oplichten zodra ze een agent in burger binnen zag komen, zodat iedereen wist hoe laat het was zonder dat er een woord viel. Wie die gasten waren en waarom ze gewaarschuwd moesten worden is een verhaal apart, en dat hoort bij onze wandeling langs het homo-emancipatieverleden van de stad.
De naam komt van het mandje waarin Bets moeder haar elke dag haar eten bracht. Zo huiselijk als een bruine kroeg kan worden.
Als we naar buiten stappen, volgen we de Zeedijk tot het einde, waar de zich voor je opent met in het midden.
Bronnen. Verhaal: https://www.amsterdam.nl/stadsarchief/canon-amsterdam-2008/1927-cafe-mandje/ en https://www.nhnieuws.nl/nieuws/25306/cafe-t-mandje-weer-open-op-zeedijk Foto's: Stadsarchief Amsterdam
