In 1873 begon hier de eerste straat, de Wagenaarstraat, en daarna ging het hard. Amsterdam groeide sneller dan er huizen waren, dus kochten aannemers de kavels op en bouwden ze zo veel mogelijk woningen in zo kort mogelijke tijd. Voor het eerst werd er gebouwd voor een anonieme markt in plaats van in opdracht van iemand die er zou gaan wonen.
Dat zie je terug in wat er gebeurde. De kwaliteit bleef achter bij het tempo, en in 1899 stortte een heel blok woningen in elkaar op de hoek van de Pieter Nieuwlandstraat en de Dapperstraat, nog geen twintig jaar na de oplevering. De straten droegen de namen van schrijvers en geleerden, terwijl de huizen zelf nauwelijks aan hun naam toekwamen.
Bijna een eeuw later kwam de rekening opnieuw. In de jaren zeventig lagen er plannen om hele blokken te slopen, en voor veel bewoners betekende dat vertrekken uit de buurt waar ze waren opgegroeid. De actiegroep De Sterke Arm eiste betaalbare huren en kreeg voor elkaar dat de vernieuwing zo werd uitgevoerd dat huurders van hun oude blok naar een nieuw konden doorschuiven.
Daarmee werd deze buurt het voorbeeld waar de rest van Nederland naar keek. Wat je om je heen ziet is dus twee keer gebouwd, en de tweede keer luisterde de stad naar de mensen die er al woonden.
Bronnen. Verhaal: Geheugen van Oost, De Brug, Dapperbuurt.amsterdam Foto's: Stadsarchief Amsterdam, via Wikimedia Commons








