Voordat de stroom er was, liep het Amsterdamse openbaar vervoer op paardenkracht. Trampaarden trokken dag in dag uit houten rijtuigen over de kasseien en werkten zich daar in een paar jaar aan kapot, en ze lieten een stad achter vol stallen, hooi en mest, wat in een hoofdstad die hard groeide steeds zwaarder ging wegen.
Op 14 augustus 1900 klonk hier aan de een ander geluid. Over nieuwe rails en onder een pas gespannen bovenleiding reed de eerste elektrische tram van de stad, van het Nassauplein naar het . Amsterdammers stonden langs de kant te kijken naar een wagen die zoemde en belde en zonder zichtbaar trekdier vooruitkwam, en wie het niet vertrouwde liet dat weten ook.
Het wende snel. De elektrische tram reed op vaste tijden, was sneller en schoner, en binnen enkele decennia groeide het net uit tot de levensader van de stad, met lijnen tot in de nieuwe buitenwijken en tot aan de dorpen erachter.
Over de Marnixstraat rijden nog altijd trams, ongeveer over hetzelfde tracé, en het gezoem dat hier in het eerste jaar van de twintigste eeuw de aandacht trok hoort er inmiddels zo bij dat niemand er nog naar luistert.
Bronnen. Verhaal: Museumtramlijn Amsterdam (museumtramlijn.org) Foto's: Stadsarchief Amsterdam
