De deur voor je ziet eruit als elke andere deur in de straat, en daarachter ligt een binnenplaats met kleine huisjes eromheen. Dit is het Raepenhofje, en je kunt er meestal gewoon doorheen lopen. Er wonen mensen, dus hier geldt een zachte stem.
Hofjes zijn gebouwd door rijke burgers die bij het opmaken van hun testament besloten iets na te laten, deels uit liefdadigheid en deels uit eigenbelang, want wie weduwen en arme vrouwen onderdak bood kon hopen dat God dat zou meewegen. Amsterdam heeft er zesenvijftig, de oudste nog bestaande uit 1614, gebouwd kort nadat de zelf was aangelegd. Sommige zijn van kerken, andere van particuliere stichtingen, en veel ervan zijn verbouwd tot gewone appartementen.
Wat een hofje bijzonder maakt is het verschil tussen buiten en binnen. Je stapt door een deur en het geluid van de stad valt weg, en wat overblijft zijn keien, kleine tuintjes en een stilte die een paar meter verderop onvindbaar is.
Dit is het einde van deze wandeling door de Jordaan. Het beginpunt ligt ruim een kilometer naar het zuiden, dus wie de Prinsengracht terugloopt staat na een minuut of twintig weer bij de beelden op het . De Brouwersgracht ligt om de hoek naar het oosten, en vanaf daar is het ongeveer een kwartier naar het Centraal Station.
Twee straten terug hingen de rode luifels van Café Nol boven de stoep. In onze wandeling De Bruine Kroegen gaan we bij een handvol van die cafés ook echt naar binnen. En de toren die je halverwege boven de daken zag staan komt terug in De Kleine Geschiedenis van Amsterdam, die de stad volgt van vissersdorp tot wereldhaven.
Geniet nog van je dag in de Jordaan, en als er straks ergens een raam openstaat en er wordt gezongen, weet je waar dat vandaan komt.
Bronnen. Verhaal: amsterdam.nl Foto's: Stadsarchief Amsterdam
