Aan de overkant van het water staat het oudste gebouw van de stad, het enige dat de nederzetting van toen heeft zien uitgroeien tot alles wat er nu omheen ligt. De Oude Kerk werd rond 1306 gewijd, op een plek waar vissers en schippers hun kapel wilden hebben, en groeide daarna in alle richtingen uit met kapellen die kooplieden en gilden er zelf aan vast bouwden. Daardoor loopt elke muur in een eigen richting en staat het gebouw er als een dorp onder één dak.
Het meeste van deze kerk ligt onder de vloer. Daar liggen zo'n tweeduizend vijfhonderd zerken, met daaronder mensen in lagen van soms wel vijf dik. In totaal rusten hier ruim tienduizend Amsterdammers. Een van hen is , de vrouw van , die in 1642 werd begraven in een graf dat hij later verkocht omdat hij het geld nodig had.
speelde hier bijna veertig jaar het orgel, elke dag, en kreeg bezoek van musici uit heel Europa die kwamen luisteren hoe hij improviseerde. Zijn vader had dezelfde baan, en zijn zoon na hem ook.
Dat de ramen van de buurt tegenwoordig tot tegen de kerkmuur komen, hoort bij een stad die handel en vroomheid altijd naast elkaar heeft gezet.
Als we zo om de kerk heen lopen, komen we aan de zuidkant uit op het Oudekerksplein, waar het volgende verhaal zich afspeelde.
Bronnen. Verhaal: Stadsarchief Amsterdam en Stichting De Oude Kerk over de bouwgeschiedenis, de grafregisters en Sweelinck Foto's: With gratitude to the Stadsarchief Amsterdam for making the attached photographs publicly accessible and preserving the city’s history for all. 3. Door Gerrit Pietersz. Sweelink - www.ahm.nl : Home : Pic, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=190535
