Deze straat heette eeuwenlang de Jodenstraat, en wat eronder ligt is nog altijd niet opgegraven.
De gemeenschap woonde hier vlak bij het paleis, omdat de koning haar bescherming bood en haar geld nodig had, en onder Ottomaans bestuur bleef ze bestaan en groeide ze. In 1461 liet de joodse prefect van Buda hier een synagoge bouwen die in Europa haar gelijke nauwelijks kende. Op , de dag dat de stad viel, werden de mensen die er hun toevlucht hadden gezocht gedood en ging het gebouw in brand.
In 1964 vond een archeoloog de muren terug onder de tuin van het huis op nummer 23, in goede staat. Hij kreeg geen toestemming om door te graven. De ruine werd weer dichtgegooid met zand en afgedekt met een betonplaat, en daar ligt hij nog.
Aan de overkant kwamen in diezelfde jaren bij een verbouwing beschilderde gewelven met Hebreeuwse teksten tevoorschijn in een gewoon woonhuis. Aan de vorm van die letters konden onderzoekers aflezen wie hier bad: een groep die met de was meegekomen. Sinds 2018 wordt er weer gebeden, voor het eerst in bijna vierhonderd jaar.
Verderop in deze straat stond de gevangenis waar de schrijver zat, veroordeeld om wat de censuur niet toestond. Op haalde een menigte hem naar buiten en droeg hem de brug over. Die datum is nog steeds de nationale feestdag.
De kerk met het gekleurde dak is van hier al te zien, en daar gaan we naartoe.
Bronnen. Verhaal: Budapesti Történeti Múzeum, Middeleeuws joods gebedshuis (varmuzeum.hu); Jewish Heritage Europe over de begraven middeleeuwse grote synagoge in de Burchtwijk Foto's: Onbekende tekenaar, CC0, via Wikimedia Commons
