was in de zomer van 1686 al honderdvijfenveertig jaar . Het was een provinciehoofdstad, met moskeeen, baden, een eigen bestuur en een bevolking die er geboren was, en eerdere pogingen om de stad terug te nemen waren stuk voor stuk mislukt.
Het leger dat die zomer aankwam bestond uit Oostenrijkers, Hongaren, Duitsers, Italianen, Spanjaarden en Zweden, tienduizenden mannen bij elkaar, en het groef zich in rond de muren. De beschietingen duurden ruim twee maanden. Begin september brak de muur op de plek waar je nu doorheen loopt, en wat volgde was dagenlange plundering en brand, waarna er een paar honderd inwoners over waren in een stad die er niet meer stond.
had elk aanbod om zich over te geven afgeslagen. Hij was over de zeventig en sneuvelde hier in de buurt, met het zwaard in zijn hand, terwijl de stad om hem heen al verloren was.
Tweehonderdvijftig jaar later legden de nakomelingen van een Hongaarse soldaat die op diezelfde dag op diezelfde plek viel een steen voor hem neer. Er staat op dat hij een heldhaftige vijand was, en dat hij mag rusten in vrede.
De prent die van bestaat is niet achteraf bedacht. Een adjudant-generaal die er zelf bij lag tekende , de batterijen en de bres in de muur na, met een letter bij elk onderdeel.
Draai om en loop de lange woonstraat terug naar het zuiden.
Bronnen. Verhaal: Gedenksteen voor Abdurrahman Abdi Arnavut pasja op het Anjou-bastion, Boedapest, opschrift uit 1932 Foto's: Michael Wening, naar een tekening van L. N. von Hallart, publiek domein, via Wikimedia Commons
