Toen Michelangelo in februari 1564 in Rome stierf, achtentachtig jaar oud, wilde die stad hem in de begraven. Zijn neef Leonardo dacht daar anders over en handelde snel.
Het lichaam werd in een kist gepakt en als handelswaar aangegeven, waarna het als gewone vracht de stad uit reed. Pas in Florence ging het deksel eraf. De stad gaf hem een staatsbegrafenis in , met kunstenaars die om voorrang streden en een kerk vol geschilderde eerbetonen.
Zijn graf hier ontwierp , die hem persoonlijk had gekend. Drie treurende vrouwen zitten eronder, voor de beeldhouwkunst, de schilderkunst en de bouwkunst, de drie vakken waarin hij volgens zijn tijdgenoten de hoogste plek innam. Boven hangt zijn portret, met die kromme neus.
Een paar meter verderop staat het praalgraf van , dat leeg is omdat zijn botten nooit teruggaf. De twee naast elkaar vertellen hetzelfde verhaal met een andere afloop, en wie dat wil horen loopt onze wandeling over Dante en Beatrice.
Tot zover deze wandeling, en fijn dat je hem door zijn stad bent gevolgd. Voor de kerk is een kaartje nodig. Piazza San Marco, waar je begon, ligt twintig minuten naar het noordwesten, en wie meer wil zien kan ook terecht bij onze route langs de iconen van Florence.
Bronnen. Verhaal: Opera di Santa Croce (tomba di Michelangelo, progetto di Vasari); Treccani (Michelangelo Buonarroti, morte e funerali) Foto's: Graf van Michelangelo, Santa Croce, Florence, via Wikimedia Commons, foto Rufus46, CC BY-SA 3.0







