Achter deze poort klimt de tuin tegen de heuvel op, met een halfrond grasveld vlak boven het paleis dat als theater diende. liet hem vanaf 1550 aanleggen, en haar nazaten vulden hem aan met grotten, een lange laan van cipressen en een vijver met een eiland, zodat het hof een wereld had waar de stad geen toegang toe kreeg. Voor dat terrein is een kaartje nodig, en de klim naar boven beloont je met het uitzicht waarvoor de familie het liet maken.
Hier eindigt ook hun verhaal. , de laatste groothertog, stierf in 1737 zonder kinderen, en de grote mogendheden hadden Toscane toen al aan een Oostenrijks huis beloofd. Wat restte was zijn zus , weduwe, teruggekeerd naar een paleis waar verder niemand meer woonde.
Zij deed iets waar de stad nog dagelijks van leeft. In een verdrag met de nieuwe heerser legde zij vast dat alle schilderijen, beelden, boeken en juwelen van de familie in Florence moesten blijven, voor altijd, voor het nut van het publiek uit alle landen. Verkopen of meenemen werd daarmee onmogelijk, en precies daarom hangt de Renaissance nog altijd hier en niet in Wenen of Parijs.
Tot hier liep je drie eeuwen met deze familie mee, en bedankt daarvoor. Wie verder wil, loopt met onze route over de iconen van de stad of die door langs de werkplaatsen. Het beginpunt bij ligt een kwartier lopen terug over de Ponte Vecchio.
Bronnen. Verhaal: Gallerie degli Uffizi, Giardino di Boboli (storia del giardino); Treccani (Anna Maria Luisa de' Medici, Patto di famiglia 1737) Foto's: Antonio Franchi, portret van Anna Maria Luisa de' Medici (ca. 1690), via Wikimedia Commons, publiek domein; Giardino di Boboli, amfitheater, via Wikimedia Commons, foto MM, CC BY-SA 4.0







