Deze straat is breder dan alles eromheen, en dat is geen toeval. Toen het hof in de zestiende eeuw naar deze oever verhuisde, wilden de families die ertoe deden dichtbij wonen, en Via Maggio werd het adres waar je gezien moest worden. Sinds de negentiende eeuw zitten er de antiquairs, met etalages vol spiegels, kaarten en meubels die uit diezelfde paleizen komen.
Het huis voor je springt eruit door de versiering: grijze krullen, maskers en schelpen die in de pleisterlaag zijn gekrabd, . bouwde het, tekende de versiering, en de opdracht kwam van groothertog .
Het was bedoeld voor , een Venetiaanse die op haar vijftiende met een bankbediende de stad uit vluchtte en in Florence de minnares van de troonopvolger werd. Na de dood van zijn eerste vrouw trouwde Francesco met haar, tot woede van zijn familie en van half Europa.
In oktober 1587 stierven de twee binnen een dag van elkaar op het landgoed van zijn broer, . Vergiftiging lag voor de hand en Florence praat er nog over, al wijst modern onderzoek op de malaria die in die moerassen rondging.
Aan het eind van deze straat ligt een plein met een fontein en bomen, waar het 's ochtends naar groente ruikt.
Bronnen. Verhaal: Comune di Firenze (Palazzo di Bianca Cappello, Via Maggio); Treccani (Bianca Cappello, Bernardo Buontalenti) Foto's: Atelier van Alessandro Allori, portret van Bianca Cappello (tussen 1560 en 1585), via Wikimedia Commons, publiek domein







