Een jongen van zeventien sneed dit kruisbeeld, en hij kreeg er iets voor terug waar niemand anders in Florence aan kwam.
Het hangt apart in de kerk: ruim anderhalve meter hoog, licht van kleur en ongewoon zacht gesneden, met een lichaam dat eerder slaapt dan lijdt. Het wordt toegeschreven aan , die rond 1492 bij de onderdak kreeg nadat , zijn beschermheer, was gestorven.
De prior liet hem in de ziekenzaal van het klooster lichamen ontleden, iets wat elders verboden was, en daar leerde hij hoe spieren onder de huid lopen en hoe een ribbenkast zich bij ontspanning gedraagt. Dat zie je terug in de borstkas, de knieën en de hals, die kloppen op een manier die bij andere crucifixen uit die jaren ontbreekt. Het beeld was zijn tegenprestatie.
De ruimte eromheen hoort erbij. De zuilen lopen in twee strakke rijen door tot achter het altaar, alles is grijze steen op witte muur, en juist in die kalmte valt een enkel houten lichaam extra op.
Buiten loop je het plein af naar het zuidwesten, waar de straten smaller worden en de eerste werkplaatsen hun deuren open hebben staan.
Bronnen. Verhaal: Basilica di Santo Spirito, Agostiniani (Crocifisso ligneo attribuito a Michelangelo); Treccani (Michelangelo Buonarroti, anni giovanili) Foto's: Crocifisso ligneo, Santo Spirito, Florence, via Wikimedia Commons, foto Sailko, CC BY 2.5
