Op deze plek lag het artilleriepark van Monteleón, en toen uitbrak had artilleriekapitein Luis zijn bevelen op zak en besloot hij ze te negeren. Hij was eenenveertig jaar oud, opgeleid in Segovia en ooit krijgsgevangene van dezelfde Fransen, die hem toen een plek in hun leger aanboden en van hem een weigering kregen.
Hij arresteerde de Franse wacht, opende de poorten en deelde wapens uit aan iedereen die erom kwam, terwijl zijn collega Pedro er een compagnie vrijwilligers bij haalde en de burgers zo goed en zo kwaad als het ging in het gelid bracht. Samen hielden ze de aanvallen van generaal Lefranc een paar uur tegen met een handvol kanonnen, tot er versterkingen kwamen uit het paleis een paar straten verderop, waar zijn hoofdkwartier had. Daoíz werd van achteren met een bajonet geraakt en daarna doorstoken, Velarde kreeg een schot van dichtbij in het hart, en daarmee was de opstand voorbij.
De bakstenen boog midden op het plein is het enige dat van de kazerne over is, want het terrein ging in 1868 tegen de vlakte terwijl de stad de hoofdpoort hield, en sinds 1932 staat eronder het marmeren beeld van de twee officieren dat Antonio Solá in 1830 in Rome hakte.
Verlaat het plein aan de noordkant en zoek de Calle de Manuela Malasaña.
Bronnen. Verhaal: Hispanopedia, Cuartel de Monteleón en Luis Daoíz y Torres; Ayuntamiento de Madrid, Museo de Historia de Madrid, dossier over het monument voor de slachtoffers van de tweede mei. Foto's: Joaquín Sorolla, Defensa del Parque de Artillería de Monteleón, 1884, publiek domein via Wikimedia Commons. Foto van de Plaza del Dos de Mayo: Nicolas Vigier, CC0 via Wikimedia Commons.
