Op 21 september 1583 ging op deze plek de open, met stukken van . Een broederschap had er het jaar daarvoor twee huizen voor gekocht en de binnenplaats ertussen tot theater verbouwd: een podium aan één kant, balkons rondom, en een publiek dat stond, at en floot. Van alle theaters van Madrid is dit het enige dat nog op zijn oude staat.
In de achttiende eeuw viel dat publiek uiteen in twee kampen. Wie hier kwam heette chorizo, naar de worst, en wie naar het ging, een paar straten verderop, heette polaco. De twee groepen floten elkaars voorstellingen jarenlang plat, tot de er hardhandig een eind aan maakte, en het woord polaco is in Madrid daarna nooit helemaal verdwenen.
Boven de ingang staat de naam die het huis sinds 1849 draagt, bij koninklijk besluit gekozen toen het Teatro del Príncipe Teatro Español werd. De stierengevechten en terechtstellingen waar de stad in diezelfde jaren naar keek, gebeurden op de Plaza Mayor, en dat verhaal hoort bij onze andere wandeling door Madrid.
De Calle del Príncipe brengt je verder naar het noorden, tot bij een gevel vol affiches.
Bronnen. Verhaal: Ayuntamiento de Madrid, esMadrid: Los corrales de comedias; Biblioteca Histórica Municipal de Madrid, archief van de theaters van la Cruz en del Príncipe; Hispanopedia, Teatro del Príncipe. Foto's: José Antonio de Armona, de Corral del Príncipe in 1730, Museo Municipal de Madrid, publiek domein via Wikimedia Commons. Foto van het Teatro Español: Luis García, CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons.
