We eindigen bij een hofje dat Onder de Toren heet, en die naam is letterlijk bedoeld. Boven de daken staat de die al drie keer is afgebrand. Daar komt ook de bijnaam van de Middelburgers vandaan, want ze heten Maneblussers sinds iemand hier ooit maanlicht op de toren aanzag voor vlammen en alarm sloeg. In een stad waar die toren al drie keer in brand had gestaan was dat een begrijpelijke reflex.
Een hofje is een ommuurde binnenplaats met kleine woningen eromheen, van oudsher bedoeld voor mensen die het alleen niet redden. Dit hofje telt twaalf huisjes met kleine ramen en rode dakpannen, en in een van de hoeken staat een theekoepeltje. Ze werden gebouwd voor arme oudere dames, in 1942 en 1943, dus midden in de oorlog en in een stad die nog vol lag met het puin van mei 1940. De huizen moesten bewust laag blijven, zodat de Lange Jan er goed boven uit zou komen. Zelfs in die jaren telde het aanzicht van de stad nog mee.
In 1994 vatte de gemeente het plan op om het hofje te slopen. Daar kwam verzet tegen, en niet alleen van de bewoners, want driekwart van de Middelburgers vond dat het hofje bij de stad hoorde en moest blijven staan. De sloop ging niet door. Sindsdien is het een rijksmonument.
Daarmee zijn we rond. We begonnen op een plein waar een kerk verdween, en we eindigen bij twaalf huisjes die bijna verdwenen maar bleven staan omdat een stad dat zelf besloot. Dat is Middelburg in het klein.
Dit was de wandeling langs de monumenten. Er zijn er nog twee. Eén over Middelburg als handelsstad, langs de kaaien, de pakhuizen en de scheepswerven, waar het verhaal gaat over wijn, specerijen en mensen. En één door het groen van de bolwerken, de oude vestingwerken die in de negentiende eeuw een stadspark werden.
Vanaf hier lopen we in westelijke richting terug, nog zo'n tweehonderdvijftig meter, en dan staan we weer op de Markt waar we begonnen. Bedankt dat je met ons meeliep, en zoals we in het Zeeuws zeggen: toe naaste keer!
