Dit is de Oostkerk, en het is de meest oostelijke stop van onze wandeling. Daar is een reden voor, want dit deel van de stad wordt in de meeste rondleidingen overgeslagen. Zonde, want er staat een van de opvallendste kerken van Nederland.
Ze werd gebouwd tussen 1646 en 1667 op een achtkantige plattegrond, met een koepel erbovenop. Dat was voor die tijd ongebruikelijk, want een protestantse gemeente wilde een ruimte waarin iedereen de predikant kon zien en horen, en een ronde vorm werkt daarvoor beter dan een langgerekt schip. Aan de koepel is te merken dat we in een havenstad zijn, want hij is van hout en gebouwd volgens dezelfde technieken die scheepstimmerlieden gebruikten voor een romp.
Twintig jaar bouwen kost geld, en dat was er niet altijd. Meerdere keren lag het werk stil omdat de kas leeg was. Het stadsbestuur loste dat op door de te verhogen, een belasting op producten, en het koos daarvoor bier en wijn. Deze kerk is dus grotendeels betaald door mensen die dronken. Tegenwoordig wordt er in de kerk een bier geschonken dat Jolijt heet, genoemd naar de stadstimmerman die het gebouw uiteindelijk afmaakte.
Boven de ingang hangt nog iets dat de moeite waard is. Daar zit een skelet in de steen. Officieel is dat een , een herinnering aan de sterfelijkheid, wat je vaker bij kerken tegenkomt. In Middelburg werd erover verteld dat het de aannemer voorstelde, die de eindeloze bouw zelf niet had overleefd.
We laten de kerk achter ons en lopen er voorbij de Schuitvlotstraat in. Na ruim honderd meter kom je in de Pijpstraat, waar we opnieuw even stilstaan.
