Achter deze muur ligt de stilste plek van Rome, en het is tegelijk de plek waar de stad eeuwenlang iedereen begroef die er niet bij hoorde.
In de pauselijke stad was gewijde grond voorbehouden aan katholieken. Vanaf de achttiende eeuw werd dit veld bij gebruikt voor protestanten, orthodoxen en later voor iedereen die van elders kwam, met begrafenissen aanvankelijk 's nachts om opstootjes te voorkomen.
Het oudste deel is een open weide zonder paden. Daar ligt John , een Engelse dichter die vandaag tot de grootste van zijn taal wordt gerekend en die tijdens zijn leven vooral slechte recensies kreeg. Hij kwam in 1820 naar Rome in de hoop dat het klimaat zijn tuberculose zou verlichten, en stierf hier een paar maanden later, vierentwintig jaar oud. Op zijn steen staat geen naam, want dat had hij zo bepaald: er staat alleen dat hier iemand ligt wiens naam in water was geschreven. Zijn vriend de schilder , die hem tot het einde verzorgde, ligt ernaast.
Een stuk verderop ligt , die in 1822 verdronk bij een zeilongeluk voor de Toscaanse kust, dertig jaar oud, en op wiens steen woorden uit De Storm van Shakespeare staan, over iets wat in de zee een rijke en vreemde verandering ondergaat.
Er wonen al generaties katten tussen de graven, verzorgd door vrijwilligers, en die liggen bij voorkeur op de warme zerken. De toegang is gratis, met een vrijwillige bijdrage bij de ingang.
Als we de begraafplaats weer uit zijn, lopen we Via Caio Cestio uit tot aan de brede straat en steken we over naar de berg met de bomen erop.
Bronnen. Verhaal: Cimitero Acattolico di Roma; Keats-Shelley House, Roma Foto's: Foto: LuciusCommons (Wikimedia Commons, publiek domein)
