De berg van scherven

Rome at en kookte met olijfolie, en die kwam per schip uit Spanje en Noord-Afrika in aardewerken amforen van rond de zeventig liter, die na gebruik werden kapotgeslagen en opgestapeld tot deze heuvel van vijfendertig meter.

Een amfoor die olie had bevat was lastig te hergebruiken, want de olie trok in het aardewerk en werd ranzig. Dus werden ze in de haven ernaast leeggegoten en weggegooid.

Dat gebeurde met orde. De scherven werden gestapeld in terrassen, met muurtjes ertussen om verzakking te voorkomen, en over de lagen werd kalk gestrooid tegen de stank. Zo groeide de berg tussen de eerste en de derde eeuw tot een omtrek van bijna een kilometer.

Archeologen schatten het aantal amforen op zo'n drieënvijftig miljoen. Veel ervan dragen stempels met de naam van de producent, de haven en het jaar, waardoor deze vuilnisbelt een van de beste bronnen is over de economie van het rijk.

In de middeleeuwen werd de berg gebruikt voor passiespelen, met de helling als decor en publiek op de flanken. Later hakten wijnhandelaars er kelders in, omdat de losse scherven de temperatuur constant houden, en die kelders zitten er nog achter de deuren langs de voet.

Het terrein is afgesloten en alleen op afspraak te bezoeken, maar vanaf de straat zie je in de kale plekken de scherven liggen.

We volgen Via Galvani naar het noorden, langs de oude slachthuizen, tot de straat die de heuvel op klimt.