Dit enorme complex van ijzer en baksteen was tussen 1890 en 1975 het slachthuis van Rome, en het heeft de wijk zijn karakter gegeven.
De arbeiders werden deels in natura betaald, met de delen van het dier waar niemand anders geld voor gaf: staart, poot, maag, long. Daar is een hele keuken uit ontstaan die Romeinen het noemen, naast de vier kwarten die wel verkocht werden. De gerechten uit die keuken staan nog op elke kaart in deze buurt.
Het gebouw zelf is een fraai stuk negentiende-eeuwse industriële architectuur, met gietijzeren kappen en lange hallen, ontworpen door .
Sinds de sluiting zit er een mengsel in van kunstacademie, museumruimte, markt en bezette kraakplekken, waardoor je er op de ene binnenplaats een tentoonstelling vindt en op de andere een graffitimuur.
Via Marmorata brengt ons naar het noorden, en daar slaan we rechtsaf de Clivo dei Publicii in, de weg die in bochten de heuvel op gaat.
Bronnen. Verhaal: Sovrintendenza Capitolina ai Beni Culturali (ex Mattatoio di Testaccio); Treccani (quinto quarto, cucina romana) Foto's: Foto: Nicholas Gemini (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0)
