Kijk naar de grond. Tussen de klinkers liggen kleine steentjes die letters vormen, en die letters lopen door tot ver voorbij waar je kunt kijken.
Het is één gedicht, bedacht door Ingmar Heytze en Michael Makers, en het groeit met één letter per week. Elke zaterdag legt iemand er een bij. Geen regel, geen woord, één letter.
Er liggen er inmiddels meer dan elfhonderd, over ruim honderd meter. Als het tempo wordt volgehouden bereikt de laatste letter het ergens rond 2080.
Dat tempo is het hele idee. Een gedicht dat langer duurt dan het leven van de dichter, gelegd in een stad waar de kelders onder je voeten ook niet in één keer zijn gebouwd maar kelder voor kelder, eeuw na eeuw.
Ergens loopt nu iemand rond die de laatste letter zal zien liggen. Die weet het alleen nog niet.
Bronnen. Verhaal: indebuurt.nl Foto's: Het Utrechts Archief
