Dit operahuis heeft zijn eigen architect gekost. Toen het in de jaren zestig van de negentiende eeuw verrees, viel het ontwerp slecht bij pers en publiek, een van de twee bouwmeesters maakte onder die kritiek een eind aan zijn leven en de ander stierf kort daarna, allebei voordat het huis openging.
Vanaf 1897 stond hier aan het hoofd, en hij veranderde in tien jaar hoe een voorstelling eruitzag. Laatkomers mochten niet meer tijdens de muziek naar binnen, het licht in de zaal ging uit, de die applaus op bestelling leverde werd aan de kant gezet en zangers die op routine draaiden kregen daar last mee.
Om de functie te krijgen had hij zich moeten laten dopen, want een jood kon de keizerlijke opera niet leiden. Dat hielp hem uiteindelijk niet, want in 1907 vertrok hij na jaren van campagnes in de pers die zijn afkomst er telkens bij haalden, en hij nam de boot naar New York.
De Operngasse loopt vanaf hier terug naar Karlsplatz, waar twee paviljoens van staan.
Bronnen. Verhaal: Wien Geschichte Wiki, Stadt Wien; Wiener Staatsoper, historisch archief
