Een station als visitekaartje

Twee kleine paviljoens met gouden zonnebloemen op een witte gevel, gebouwd als ingang van een treinstation: dat is de kern van wat Otto Wagner met deze stad voorhad.

Hij ontwierp aan het eind van de negentiende eeuw de hele stadsspoorlijn, van de bruggen en de keermuren tot de leuningen en de letters op de borden, en hij behandelde elke halte als een gebouw dat ertoe deed. Hier koos hij voor een ijzeren skelet met dunne marmeren platen ertegenaan, een constructie die hij liet zien in plaats van verbergen, wat destijds tegen alle gewoontes inging.

Ze staan trouwens niet meer waar ze stonden. Toen hier in de jaren zeventig de metro werd aangelegd, zijn beide paviljoens uit elkaar gehaald, opgeslagen en daarna een stuk verderop en hoger weer opgebouwd.

Aan de overkant van het plein staat het gebouw waaruit de kunstenaars van de Secession in 1897 wegliepen.