Rond 1600 zat Amsterdam vol. De bevolking was in twintig jaar verdubbeld door kooplieden die ontvluchtten en arbeiders uit het Duitse achterland, en binnen de oude wallen was de ruimte op. Het stadsbestuur koos daarop voor de grootste stadsuitbreiding die Europa die eeuw zou zien, en je staat op de rand ervan.
Vanaf 1613 werden de , de en de in een boog om de oude stad gegraven, en een halve eeuw later liep diezelfde boog door tot aan . De stad werd er vier keer zo groot van.
De drie grachten kregen elk hun eigen publiek. Aan de Herengracht kochten de rijkste kooplieden dubbele kavels, aan de Prinsengracht stonden de pakhuizen met daarboven de mensen die erin werkten. Omdat de belasting op de breedte van je gevel werd geheven, bouwde iedereen smal en diep, met een hijsbalk in de top om de zolder te vullen.
Het water was transportweg, riool en bluswater tegelijk, wat het leven langs de gracht geuriger maakte dan de schilderijen doen vermoeden.
Vanaf deze brug volgen we de gracht oostwaarts terug, langs de bloemenmarkt op de , tot bij de toren die het zijn naam geeft.
Bronnen. Verhaal: Stadsarchief Amsterdam en UNESCO Werelderfgoed over de aanleg van de grachtengordel vanaf 1613 Foto's: Stadsarchief Amsterdam
