Historici hebben de claim op de gevel allang onderuitgehaald, al verliest het verhaal daar weinig mee. Het pand werd in 1557 neergezet als logement voor -zeelieden, die hier aanklopten na maanden op zee met geld dat binnen een week op was. Sinds 1606 wordt er onafgebroken bier getapt, waarmee dit een van de weinige adressen in de stad is waar vier eeuwen lang elke dag ongeveer hetzelfde is gebeurd.
Het bijzondere ligt hier onder je voeten. De vloer is bestrooid met zilverzand, een gewoonte uit de tijd dat gasten hun bier morsten en hun tabak uitspuugden. Elke ochtend werd het aangeveegd en vervangen, en daarmee was de kroeg weer schoon. In Karpershoek doen ze dat nog altijd, als enige in deze buurt, dus het knerpt nog net zo onder je zolen als voor een matroos van de .
Kijk ook even omhoog naar de balken, die het roet van vier eeuwen stoken en roken hebben opgenomen.
Als we weer buiten staan, lopen we terug richting het station, slaan we rechtsaf de Prins Hendrikkade op en houden we het water links. Waar de koepel van de voor je opdoemt, begint de Zeedijk.
Bronnen. Verhaal: cafekarpershoek.nl Foto's: Stadsarchief Amsterdam
