Vier vierkante meter kreeg één mens in de winter van 1944 in het toebedeeld. De bronzen schijf in het midden van dit plein is precies zo groot.
Het plein was al voor die tijd het hart van de buurt. In 1897 opende hier een markthal met driehonderd kramen, een van de vijf die de stad in die jaren tegelijk liet bouwen, en de enige met een afdeling voor . Er liep een tram overheen, er waren banken, er was een park.
Toen het getto werd ingesteld, werd dit het verdeelpunt. Op de hoek bij de Nagy Diófa utca kregen de mensen die naar binnen werden gedreven te horen in welke woning ze terechtkwamen. Ruim zeventigduizend mensen, met honderdvijftig gram brood per dag.
Vanaf 3 januari 1945 werden de open stukken van het getto gebruikt om de doden neer te leggen, omdat het lijkenhuis vol was en de lege winkelpanden ook. Bij lagen er ongeveer drieduizend onbegraven mensen in de straten en op dit plein. Hier werden drie massagraven gemaakt, die in april weer werden geruimd, waarna de doden naar de gingen.
Daarna werd het weer een plein, met een markt en een speeltuin, en tachtig jaar lang herinnerde er niets aan. In de schijf staan drieduizend spijkerafdrukken, één voor elke onbegraven dode. De spijkers zelf liggen in het trottoir langs de oude gettogrens.
De Dob utca ligt hier vlak achter.
Bronnen. Verhaal: Erzsébetváros, gemeentelijke dossiers over het Klauzál tér en het monument voor de doden van het getto; Válasz Online, over het gebruik van de open terreinen vanaf 3 januari 1945 en het ruimen van de massagraven in april; Zsido.com, over het verdeelpunt bij de Nagy Diófa utca; We Love Budapest, over de markthal van 1897. Foto's: Klösz György, via Fortepan / Budapest Főváros Levéltára, publiek domein, via Wikimedia Commons.
