Het grootste deel van zijn geschiedenis was dit stuk zand een werkvloer. Scheveningen had tot het begin van de twintigste eeuw geen haven, dus de platbodems werden het strand op gevaren, met de hand gelost en door paarden terug de branding in getrokken. Viskarren vertrokken daarna over uitgesleten duinpaadjes naar de markt in Den Haag.
Het dorp achter het strand was oud. De naam duikt in 1287 voor het eerst op in de archieven, geschreven als terram de Sceveninghe, en in de vijftiende eeuw woonden er ongeveer een vijfde zoveel mensen als in Den Haag zelf.
Die werkende kust werd onderbroken in de Tweede Wereldoorlog, toen de Duitse bezetter Scheveningen tot Sperrgebiet verklaarde. Hele straten gingen tegen de vlakte om een vrij schootsveld over het strand te maken, en in de oudere delen van de wijk zijn die gaten nog altijd te lezen.
De visserscultuur overleefde het allemaal. Elk voorjaar loopt het dorp op Vlaggetjesdag uit in klederdracht om de eerste haring van het seizoen te verwelkomen, en wordt het eerste vaatje voor een goed doel geveild.
De volgende stop staat een paar passen landinwaarts: het , het witte badhotel achter de boulevard.
Bronnen. Verhaal: Haags Gemeentearchief, De kortste geschiedenis van Scheveningen; Muzee Scheveningen, Historische Reeks. Exacte jaartal van de havenaanleg nog te verifieren. Foto's: 1. Michielverbeek, CC BY-SA 4.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0>, via Wikimedia Commons 2. Haags Gemeentearchief 3. Nicolaas en Joacobus Kruchius, Public domain, via Wikimedia Commons
