In 1818 bouwde een Scheveninger, Jacob Pronk, een klein houten badhuis op de duinrand. Het idee was medisch in plaats van vermakelijk. Welgestelde bezoekers kwamen in kuipen met verwarmd of gekoeld zeewater zitten, overtuigd dat zout en zeelucht zouden herstellen wat het stadsleven had beschadigd. Zwemmen in open zee gold als roekeloos, dus badgasten werden in met gordijnen de branding in gereden.
Het liep. Pronk herbouwde in steen, er groeide een badplaats om hem heen, en in de jaren tachtig van de negentiende eeuw had Scheveningen iets veel groters nodig. Het Kurhaus opende in 1885 met een concertzaal, een restaurant, honderdvijftig kamers en een lift, ongeveer het uiterste van wat een hotel toen kon bieden.
Een jaar later brandde het volledig af.
Twaalf maanden waren genoeg om er iets groters voor terug te zetten, en dat tweede Kurhaus staat nog altijd aan de boulevard. In de concertzaal klonk sindsdien van alles, van Weense orkesten tot de Rolling Stones, van wie het optreden in de zomer van 1964 na een minuut of vijftien in een rel eindigde.
De volgende stop ligt recht voor het Kurhaus, aan het water, waar de eerste pier de zee in liep.
Bronnen. Verhaal: Scheveningen Toen en Nu, dossier Kurhaus; Haags Gemeentearchief; Muzee Scheveningen. Duur van het Rolling Stones-optreden nog te verifieren. Foto's: Haags Gemeente Archief & Pexels
