Recht voor het liep ooit een houten wandelhoofd 372 meter de Noordzee in. Het Wandelhoofd opende op 6 mei 1901, ontworpen door de Belgische ingenieur E. Wyhofski samen met de Haagse architect B. van Liefland, en rustte op een stalen onderstel van 318 pijlers. Hotelgasten bereikten het via een eigen brug over de boulevard, wandelden boven de golven uit en zakten aan het uiteinde weg in badstoelen, waar een paviljoen koffie schonk en een orkestje speelde.
De oorlog maakte er een eind aan. In het voorjaar van 1942 werd Sperrgebiet. Het paviljoen veranderde in een opslagplaats, er kwam afweergeschut op het dek, en de bezetter haalde een stuk uit het wandeldek om er een hangbrug voor in de plaats te zetten.
Op 26 maart 1943 brandde de houten constructie af. Wat de brand overleefde werd kort daarna gesloopt, uit angst dat het wrak de geallieerden zou dienen als aanlandingsplek of als oriëntatiepunt vanaf zee.
Scheveningen bleef daarna achttien jaar zonder pier. De huidige opende in 1961.
De volgende stop ligt ongeveer vijf minuten naar het zuiden, in de duinen achter de boulevard: .
Bronnen. Verhaal: Haags Gemeentearchief, beeldbank en krantenbank; Scheveningen Toen en Nu, dossier Wandelhoofd en Pier; Haagse Geschiedkundige Vereniging. Namen van de ontwerpers en de maatvoering nog te verifieren in het archief. Foto's: Wandelhoofd Koningin Wilhelmina, Scheveningen. Historische foto via Wikimedia Commons, publiek domein.
