In de hoek van de zit een dichtgemaakte opening met een traliewerk ervoor. Hier stond eerst een stenen bak en later een houten cilinder die om zijn as draaide, groot genoeg voor een pasgeboren kind.
Je legde het kind erin, draaide de cilinder een halve slag en trok aan een bel. Binnen namen de zusters het over, en buiten stond iemand die ongezien kon weglopen. Die anonimiteit was het hele punt, want een vrouw die openlijk een kind afstond verloor haar naam en haar werk, en een kind dat in een steeg werd achtergelaten overleefde de nacht meestal niet.
Bij het kind lag vaak een teken. Een lint, een stukje stof van een jurk, een heiligenprentje, en het vaakst een muntstuk of medaille die doormidden was gebroken, waarbij de ouder de andere helft hield. Wie ooit terug zou komen om het kind te halen, kon zich daarmee bekendmaken, en de twee helften moesten dan op elkaar passen.
Die tekens zijn bewaard, duizenden stuks, en ze liggen in het museum hiernaast. Het merendeel is nooit opgehaald.
De ingang van dat museum ligt aan dezelfde galerij, een paar bogen naar rechts.
Bronnen. Verhaal: Museo degli Innocenti, Firenze (la ruota e i segni di riconoscimento); Archivio Storico degli Innocenti (registri degli esposti) Foto's: Ruota degli Esposti, Spedale degli Innocenti, via Wikimedia Commons, foto Fred Cherrygarden, CC BY-SA 4.0
