Binnen hangt een wand vol kleine voorwerpen achter glas: halve munten, lintjes, kralen, stukjes geborduurde stof, elk met een nummer dat terugvoert naar een kind in de registers. De foto bij dit verhaal laat er een aantal zien, en daarop herken je meteen hoe de ene helft van een munt op de andere moest passen.
Dat archief loopt door tot in de twintigste eeuw en hoort tot de best bewaarde van Europa. De cijfers die erbij staan zijn zwaar: in drukke jaren kwamen er meer dan duizend kinderen binnen, en vooral in de achttiende eeuw haalde een groot deel het eerste levensjaar niet. De zuigelingen gingen naar op het platteland, die per kind betaald kregen, en hoe meer kinderen zij tegelijk aannamen hoe kleiner de kans dat er eentje genoeg melk kreeg.
Wie het wel haalde, groeide op in het huis. Meisjes leerden weven en naaien en kregen bij hun huwelijk een van de instelling, jongens gingen op hun negende of tiende in de leer bij een ambacht. De achternaam , Nocentini of Degli Innocenti komt in Toscane nog steeds veel voor, en die namen gaan vrijwel allemaal op dit huis terug.
Voor het museum is een kaartje nodig, en het dakterras kijkt uit over de koepel.
Via della Colonna loopt naar het zuiden, waar na een paar minuten links de ingang van het oude ziekenhuis ligt.
Bronnen. Verhaal: Museo degli Innocenti, Firenze (archivio storico, balie e affidamenti); Archivio Storico degli Innocenti (registri e cognomi degli esposti) Foto's: Museo degli Innocenti, Florence, herkenningstekens van de vondelingen, via Wikimedia Commons, publiek domein
