In de kelders van dit gebouw stonden , en daar liep het water als eerste naar binnen. Ruim een miljoen boeken, kranten en handschriften kwamen onder te staan, verzadigd met modder en stookolie.
Wat er daarna gebeurde had niemand georganiseerd. Jonge mensen uit heel Italië en daarbuiten kwamen op eigen houtje naar Florence, sliepen in treinwagons en bioscopen, en vormden ketens van handen die emmers modder naar buiten gaven en doorweekte banden naar boven. Een journalist noemde hen de , en die naam is blijven hangen.
Het werk was zwaar en smerig, en het duurde maanden. De natte boeken gingen naar tabaksdrogerijen en stookruimtes in de omgeving, want nergens stond apparatuur voor zoiets, en pas gaandeweg bedachten specialisten hoe je papier droogt en heel houdt.
De werkplaatsen die uit die jaren zijn voortgekomen, krijgen hun verhaal in onze wandeling door .
Langs de kade naar het westen kom je bij de oudste brug van de stad.
Bronnen. Verhaal: Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze (alluvione 1966 e recupero delle raccolte); Opificio delle Pietre Dure, Firenze (restauro del materiale librario) Foto's: Dominique Roger, UNESCO, handschriften van de Nationale Bibliotheek na de overstroming van 1966, via Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0 IGO; vrijwilligers november 1966, via Wikimedia Commons, publiek domein
