Wat deze overstroming zo vernietigend maakte zat in de kelders onder je voeten. Florence was in de jaren zestig massaal overgestapt op centrale verwarming, en in vrijwel elk pand stond een tank met stookolie in het souterrain.
Toen het water binnendrong, dreven die tanks los en braken ze open. De olie kwam bovenop het water te liggen en trok zo in alles wat hij raakte: muren, meubels, boekbanden, verf, en de panelen van schilderijen die in kerken op ooghoogte hingen. Daarom staat op de foto's van die dagen alles zwart, en daarom bleef de stank nog maanden in de straten hangen.
Voor restauratoren maakte die olie het werk veel ingewikkelder dan modder alleen. Papier en hout dat met olie is verzadigd laat zich moeilijk drogen en nog moeilijker schoonmaken, en de methodes daarvoor bestonden in eenvoudigweg nog niet.
Deze straat loopt naar , en langs de kade naar het westen ligt .
Bronnen. Verhaal: Opificio delle Pietre Dure, Firenze (danni da nafta, restauro dopo il 1966); Comune di Firenze (alluvione del 1966, relazioni sui danni) Foto's: Opruimwerk in Florence, november 1966, via Wikimedia Commons, publiek domein
