Het smalle straatje dat hier omhoogloopt heet de Calle del Rollo, en een rollo was de stenen zuil waar veroordeelden aan werden vastgezet zodat voorbijgangers hen konden zien, uitlachen en bekogelen, wat volgens de kroniekschrijvers van de stad de herkomst van deze naam is.
Daar zit de logica van de oude strafrechtspraak in. Straf was eeuwenlang vooral een vertoning, want de boodschap moest bij de omstanders aankomen en niet bij de veroordeelde alleen, en daarom gebeurde alles in het openbaar en op de drukste plekken: de schandpaal in een straat als deze, de executies op de waar je eerder op deze wandeling stond, en de grote plechtigheden op de , waar in 1680 een werd gehouden waar het hele hof bij zat. Dat plein komt op onze wandeling langs de iconen van Madrid uitgebreid aan bod.
Dat deze straatjes direct achter het stadhuis liggen hoort bij datzelfde idee, want bestuur, rechtspraak en straf hielden zich in dezelfde paar honderd meter op.
Bovenaan kom je uit bij een knik in de straat die de Calle del Codo heet, de elleboog.
Bronnen. Verhaal: Pedro de Répide, Las calles de Madrid, 1921; Hispanopedia, Auto de fe de Madrid de 1680; Ayuntamiento de Madrid, esMadrid. Foto's: Foto van de Calle del Rollo: Basilio, CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons.
