Het viaduct

De brug die hier hoog over de Calle de Segovia loopt overspant een ravijn dat de stad altijd in tweeën heeft gedeeld, want beneden je liep ooit een beek door een diepe insnijding, en wie van het ene deel van Madrid naar het andere wilde moest eerst helemaal naar beneden en daarna weer omhoog.

De eerste oplossing kwam in 1874, een viaduct van ijzer, en in de jaren dertig werd dat vervangen door het betonnen bouwwerk waar je nu naar kijkt, van Francisco Javier Ferrero. Daarmee was het hoogteverschil opgelost en had Madrid een verbinding die er eeuwenlang had moeten komen.

De brug kreeg ook een andere reputatie, want mensen sprongen eraf, genoeg om er in liedjes en romans naar te verwijzen. De stad probeerde het decennialang met toezicht en met oproepen, tot er in de jaren negentig doorzichtige schermen aan weerszijden werden geplaatst die simpelweg te hoog zijn om overheen te komen. Sindsdien gebeurt het nauwelijks nog. Dat een probleem waar twee generaties over werd gepraat uiteindelijk met een bouwkundige ingreep werd opgelost, is misschien de nuchterste les van deze wandeling.

Steek de brug over en neem rechts het straatje omhoog naar de Plaza del Cordón.