Op de hoek hier staan vier pakhuizen uit het einde van de zestiende eeuw, en ze dragen namen van lastdieren. De Oliphant, de Kemel, en de Muyl, wat muildier betekent. Wie zijn pakhuis naar een olifant of een kameel noemde, liet daarmee weten waar zijn koopwaar vandaan kwam.
Ze staan hier niet toevallig. Tussen 1532 en 1535 liet Middelburg een havenkanaal graven, omdat steeds verder dichtslibde en de zeeschepen de stad niet meer in konden. Dat kanaal bracht de handel letterlijk tot achter deze deuren.
Wat er vanuit deze pakhuizen mee de zee op ging, is minder bekend dan je zou denken. Het beeld dat blijft hangen is dat van kralen en spiegeltjes, maar uit de ladinglijsten blijkt dat die ongeveer vijf procent vormden. De rest bestond uit zijden stoffen, buskruit, ijzer, wapens en jenever. En er lag hier iets dat wij niet als geld herkennen. , kleine schelpjes uit de Indische Oceaan die de inkocht op de Malediven en waarmee in West-Afrika werd betaald. Bij een restauratie in de Spanjaardstraat zijn er duizenden van teruggevonden in een achtertuin.
De brug hiernaast heet de Spijkerbrug, en die naam heeft niets met spijkers te maken. Spijker of spiker is een oud woord voor pakhuis, verwant aan het Duitse Speicher. De brug is dus vernoemd naar de gebouwen waar we voor staan.
Kijk hier ook even naar het VOC-gebouw van de opperequipagemeester, waar we het bij de vorige stop over hadden. Boven de hoofdingang zie je het monogram van de compagnie, met de Z van Zeeland en de M van Middelburg.
We steken de Spijkerbrug over en slaan aan de overkant linksaf. Na ongeveer honderd meter langs het water staan we op de Rouaansekaai.
Bronnen. Verhaal: Gebaseerd op de stadswandelingen van Viatours en de Drvkkery in samenwerking met Tourist Info Middelburg. Voor dit deel is gebruikgemaakt van de wandelingen Suiker, cacao en mensen en Monumenten. Foto's: Gemeente Middelburg / Uit in Middelburg
