Er is hier weinig meer van te zien, maar de straatnaam vertelt precies wat hier gebeurde. Op deze plek werd suiker geraffineerd, en dat was in de achttiende eeuw een van de grootste bedrijfstakken van de stad.
Suiker kwam als ruwe massa uit de West, van de plantages in het Caribisch gebied en in Suriname. In Middelburg werd die massa gesmolten, gezuiverd en tot broden gegoten. Dat gebeurde in raffinaderijen die dag en nacht draaiden en waarvoor enorme hoeveelheden brandstof nodig waren.
Naast suiker was er cacao. In 1763 telde Middelburg twaalf cacaomolens. De bonen werden geroosterd in een trommel, daarna gebroken en vermalen door een molensteen die door een paard werd rondgetrokken. De massa die daaruit kwam werd gezoet en gekruid, en in vormen tot tabletten gegoten. Dat product heette de Zeeuwsche chocolaad. Het was vet en bitter, en werd internationaal geroemd om zijn zuiverheid, al was het niet bedoeld om zo op te eten maar om mee te koken.
Aan die bedrijfstak kwam een abrupt einde. In de negentiende eeuw ontwikkelde een machine die op stoom werkte en die het vet uit de cacao haalde, waarmee poeder gemaakt kon worden. In 1857 waren er in Middelburg nog drie molens over met samen acht werknemers. De laatste sloot in 1893.
We lopen tweehonderdtwintig meter naar het zuidwesten en komen dan uit op de Balans.
Bronnen. Verhaal: Gebaseerd op de stadswandeling Suiker, cacao en mensen van Viatours en de Drvkkery, aangevuld met de Encyclopedie van Zeeland. Foto's: Gemeente Middelburg / Uit in Middelburg
