Dit plein is jonger dan bijna alles wat we vandaag hebben gezien. Tot eind jaren zestig stonden hier gewoon huizen, en er stond een negentiende-eeuwse graanbeurs van gietijzer. Tussen 1968 en 1972 ging dat allemaal tegen de vlakte, want de stad had parkeerruimte nodig. Zo'n vijftig panden verdwenen, en dit keer lag het aan de auto, in plaats van aan een oorlog of aan geldgebrek.
Wat er wel voor terugkwam is de Korenbeurs die je hier ziet staan, een reconstructie van een achttiende-eeuwse voorganger. De Middelburgse kunstenaar riep die in 1976 uit tot podium voor de kunst, een plek waar iedereen ter wereld iets mocht neerzetten.
Dat leverde meteen een probleem op. Een Belgisch kunstenaarscollectief plaatste er een werk dat het een radioactief monument noemde. Het bestond uit een loden koker, en in die koker zat een pingpongballetje beschilderd met radioactieve verf. De overheid raakte in paniek en liet de koker openbreken om te kijken wat erin zat.
Daarmee deed ze precies waar het de kunstenaars om te doen was. Het werk ging over de vraag hoe een overheid reageert op iets dat ze niet kan zien en niet begrijpt. Ze kreeg haar antwoord.
We steken het plein over en lopen westwaarts verder, ongeveer honderdvijftig meter. Bij de aangekomen gaan we onder de Gistpoort door en komen we op het binnenplein.
