Zeshonderd zeshoeken zitten er in de gevel voor je, een honingraat van beton die in 1957 om de nieuwe legde. Het oude warenhuis van stond een paar honderd meter verderop en brandde in tot de grond toe af, en toen het bedrijf terugkwam koos het bewust voor een Hongaars-Amerikaanse architect die met Rotterdam niets te maken had.
Het beeld ernaast is het gesprek van die jaren. , een Russische beeldhouwer die in Londen werkte, kreeg opdracht iets te maken dat bij het gebouw hoorde, en zette er in hetzelfde jaar een constructie van ruim vijfentwintig meter neer van staal, brons en gespannen draad, die Rotterdammers al snel gewoon het ding noemden. Een warenhuis dat een abstract monument voor zijn deur betaalt zegt iets over hoe serieus de wederopbouw zichzelf nam.
Een paar passen om het beeld heen en de draden veranderen van vorm, want vanuit elke hoek vouwt het zich anders open.
We steken de Coolsingel over en dalen even verderop de brede trap af, naar een winkelstraat die onder het maaiveld ligt.
Bronnen. Verhaal: BKOR, Beeldende Kunst en Openbare Ruimte Rotterdam; Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, monumentenregister; Stadsarchief Rotterdam Foto's: Foto: Herbert Behrens / Anefo, 1957, Nationaal Archief, CC0








