Stadhuisplein

In het begin van de 14e eeuw stond aan de Hoogstraat in Rotterdam een stedelijk gasthuis waar handelaren en reizigers konden overnachten. Gaandeweg kreeg het gebouw ook een bestuurlijke functie en werd het deels gebruikt als raadhuis. Na een verbouwing in 1606 kreeg het pand een nieuwe rol: het fungeerde voortaan volledig als raadhuis van de stad.

Toen Rotterdam begin 20e eeuw sterk groeide, voldeed het oude raadhuis niet meer. Er werd gekozen voor nieuwbouw op de Coolsingel. Hiervoor moest de Zandstraatbuurt, een volkswijk met een levendige reputatie, wijken. De eerste steen voor het nieuwe stadhuis werd in 1915 gelegd door koningin Wilhelmina. Architect Henri Evers ontwierp een monumentaal gebouw in Beaux-Artsstijl met invloeden uit de Byzantijnse en Romaanse bouwkunst.

Het stadhuis werd voltooid in 1920. Het gebouw heeft een grondoppervlak van 86 bij 106 meter en een toren van 71 meter hoog. Het interieur bevat rijk gedecoreerde ruimtes met kunstwerken van onder anderen Johan Thorn Prikker en Marius Richters. Boven op de toren staat een vergulde vredesengel van beeldhouwer Johan Keller.

Op 14 mei 1940 werd een groot deel van Rotterdam verwoest, maar het stadhuis bleef nagenoeg ongeschonden. Sinds 1997 is het gebouw een rijksmonument. Vandaag de dag dient het nog steeds als zetel van het stadsbestuur en is het een geliefde plek voor officiële ontvangsten en huwelijken.