De naam komt van het touw, want hier lagen ooit de , lange smalle banen waar touwslagers meters achteruit liepen terwijl ze hun strengen draaiden, en toen de stad over die banen heen groeide bleef het woord gewoon hangen.
Wat er in 1953 neerzetten, had niemand eerder gedaan: een winkelstraat waar geen auto kwam, met lage blokken van twee lagen, luifels tegen de regen en de bevoorrading via achterstraten uit het zicht. Winkelen werd daarmee een wandeling in plaats van een oversteek. Binnen een paar jaar stonden er delegaties uit Coventry, Stockholm en West-Berlijn tussen de etalages om te kijken hoe je zoiets doet, en vanaf de jaren zestig kreeg vrijwel elke Europese stad van enige omvang haar eigen voetgangersgebied.
Boven de winkels zie je hoe bewust die lage schaal is. De woontorens staan verderop en met de kopse kant naar de straat, zodat er licht tussendoor valt en je de lucht blijft zien, iets wat in een gewone winkelstraat zelden lukt.
De luifels zijn in de loop der jaren vervangen, maar de maat van de straat is nog precies die van 1953.
Als we aan het eind van de Lijnbaan rechtsaf de op gaan, staat even verderop een warenhuis met een gevel vol zeshoeken.
Bronnen. Verhaal: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, monumentenregister; Het Nieuwe Instituut; Stadsarchief Rotterdam Foto's: Foto 1: Jack de Nijs / Anefo, 1961, Nationaal Archief, CC0. Foto 2: Kris Roderburg, 2007, Beeldbank Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, CC BY-SA 4.0








