Dit gasthuis doet al meer dan zeshonderd jaar ongeveer hetzelfde werk.
Het begon in de veertiende eeuw als opvang voor reizigers en pelgrims, die er één nacht mochten blijven. Niet langer, want het was geen woonplek maar een adempauze. Wie ziek werd onderweg kon hier terecht, in een tijd waarin ziek worden buiten je eigen stad vaak neerkwam op doodgaan onder een afdak.
Daarna veranderde de invulling steeds mee met wat de stad nodig had. Het werd een plek voor ouderen, een ziekenhuis, een verzorgingshuis. De gebouwen groeiden eromheen, de binnentuin bleef.
Nu wonen er nog steeds mensen, en is een deel van het complex open voor bezoekers. Het is daarmee een van de oudste instellingen van Nederland die nooit van functie is veranderd.
Wat begon als onderdak voor één nacht is zes eeuwen blijven staan.
De volgende stop ligt aan de , en dat is een kelder waar al vier eeuwen iets wordt bewaard of geschonken.
Bronnen. Verhaal: bartholomeusgasthuis.nl Foto's: Het Utrechts Archief
