Hij zit op een paard, in vol ornaat, en hij was hier helemaal niet welkom.
Willibrord kwam rond het jaar zevenhonderd uit Engeland naar de lage landen met één opdracht: de bekeren. Dat was geen makkelijke missie. Het gebied was heidens, de Friezen hadden geen enkele behoefte aan een nieuwe god, en de joeg de missionarissen weg en liet hun kerken afbreken zodra hij de kans kreeg. Willibrord moest vluchten en kon pas terugkomen toen Radboud dood was. Een halve eeuw later zou zijn opvolger bij Dokkum worden doodgeslagen, om precies dezelfde reden.
Hij vestigde zich in de resten van en liet daar twee kerken bouwen, op de plek waar je straks langs komt. Daarmee werd deze stad het kerkelijke hart van de lage landen, en dat is ze eeuwenlang gebleven. De bisschoppen die na hem kwamen hadden hier zoveel macht dat ze niet alleen over het geloof gingen maar ook over het land.
Kijk even naar het beeld zelf. Het is onthuld in november 1947, anderhalf jaar na de bevrijding. Een stad die net uit de oorlog kwam, met gebrek aan alles, koos ervoor om geld uit te geven aan een standbeeld van de man die haar had gesticht.
Wat hij achterliet zie je terug bij de volgende twee stops, want het Domplein bestaat alleen omdat Willibrord hier ging zitten.
We lopen nu via de Domstraat naar het Domplein.
Bronnen. Verhaal: Het Utrechts Archief. Tweede bron nog toe te voegen voor koning Radboud en Bonifatius. Foto's: Het Utrechts Archief
