Sterrenwijk was bedoeld als tijdelijk. Vanaf 1918 verrezen hier 375 witte woningen, snel neergezet door ongeschoolde arbeiders met lichte materialen. De berekende levensduur was vijfentwintig jaar. Daarna zouden ze weer verdwijnen.
Ze bleven bijna zestig jaar staan. De woningnood na de oorlog maakte slopen onmogelijk, en in de ruime, goedkope huizen trokken grote gezinnen. Zo groeide een buurt die zichzelf 't wijk ging noemen, met een reputatie die buiten de straten harder klonk dan erbinnen.
In 1976 gingen de witte huizen alsnog tegen de vlakte. Wat daarna gebeurde was voor die tijd ongebruikelijk. De bewoners hoefden hun buurt niet uit: er werd in vier fasen gesloopt en gebouwd, zodat iedereen kon blijven. Elke donderdagavond zat de gemeentelijke architect met bewoners om tafel om te horen wat er moest komen. De woonerven die je hier ziet zijn daar het resultaat van, en de aanpak gold in de rest van het land als voorbeeld.
Met ruim achthonderd inwoners is dit nog altijd een van de kleinste buurten van Utrecht. De witte huizen staan er niet meer, de naam die bewoners eraan gaven wel.
Utrecht zit vol buurten met zo'n eigen geschiedenis. Met een van onze wandelroutes ontdek je er meer van.
Bronnen. Verhaal: Volksbuurtmuseum, tentoonstelling Sterrenwijk, een kijk op 't wijk; Oud-Utrecht; Oostkrant over Het Witte Dorp (375 noodwoningen vanaf 1918, sloop 1976); gemeente Utrecht, omgevingsvisie wijk Oost; Nieuws030 over Bouwen voor de Buurt en de gefaseerde nieuwbouw; Het Utrechts Archief. Foto's: Source photo: Het Utrechts Archief
