Je gaat nu een gang in die tweehonderd meter verderop in een andere straat uitkomt. Zeven gebouwen, zes binnenplaatsen achter elkaar, het langste doorloophuis van de stad.
Het geld kwam van een Roemeense advocaat. , in zijn geboortestreek bekend als Emanoil Gojdu, bouwde in een praktijk en een vermogen op, en liet dat bij zijn dood in 1870 na aan een stichting voor orthodoxe Roemeense studenten. Van die opbrengst liet de stichting vanaf 1900 dit complex neerzetten, naar ontwerp van , midden in .
In de hoven zaten werkplaatsen en winkels, textiel en juweliers. In de winter van 1944 lagen alle zeven gebouwen binnen het waarvan je net de grens zag.
In 1952 nam de staat het hele blok over, wat Boedapest en Boekarest een jaar later in een verdrag bekrachtigden. Pas in 1999 ging het naar particuliere investeerders, en na een verbouwing die zes jaar duurde werd dit de drukste uitgaansplek van de wijk.
De Kazinczy utca ligt om de hoek.
Bronnen. Verhaal: Humen Online en We Love Budapest, over de bouwgeschiedenis en de oorspronkelijke functie van het complex; Városvédő Egyesület (dr. Horváth Péterné), over Gozsdu Manó, de stichting en de nationalisatie van 1952. Foto's: Passage: torobala, CC BY-SA 2.5 HU, via Wikimedia Commons. Portret: onbekende fotograaf, circa 1865, publiek domein, via Wikimedia Commons.
