Het tuintje waar Lope over schreef ligt achter het huis, en dat is het deel dat je van buiten nooit zou vermoeden. Het is gereconstrueerd aan de hand van zijn eigen beschrijvingen, met een moestuin, wat fruitbomen en een bank, en wie er staat hoort het verkeer op een paar meter afstand terwijl er in het zicht niets uit deze eeuw te vinden is.
De rondleiding gaat door de kamers zoals een welgesteld huishouden ze rond 1620 gebruikte: de studeerkamer met de boeken, het estrado dat als zithoek voor de vrouwen van het huis diende, de slaapkamers van de dochters en die van de dienstmeiden. Boven aan de trap zit het oratorium waar Lope bad nadat hij priester was geworden, een kamertje van niets, een paar stappen van het bed waarin hij lag.
Een deel van het meubilair komt uit het klooster een paar straten verderop, waar zijn dochter non was en waar je zo langskomt.
Buiten gekomen neem je de eerste straat rechts, de Calle de Quevedo, tot de hoek met de Calle de Lope de Vega.
Bronnen. Verhaal: Comunidad de Madrid, Casa Museo Lope de Vega, informatiefolder en dossier over het pand aan de Calle de Cervantes 11; Real Academia Española, Casa Museo Lope de Vega. Foto's: Foto's van de studeerkamer en het oratorium: Turismo Madrid Consorcio Turístico, CC BY 2.0 via Wikimedia Commons.
