Bellinkstraat

Deze smalle straat heette in de middeleeuwen Belck of Bellinck, een woord voor een omheind stuk land dat gemeenschappelijk werd gebruikt, bijvoorbeeld om de was te bleken.

In de zeventiende en achttiende eeuw zaten hier logementen van volkshouders. Een volkshouder was iemand die kost en inwoning verkocht aan zeelieden die tussen twee reizen in aan wal zaten, en die tegelijk als tussenpersoon optrad voor de compagnieën. Wie een schip moest bemannen, ging naar de volkshouder, en die leverde de mannen aan.

Dat systeem had een keerzijde. Een zeeman die maandenlang op krediet at en sliep, bouwde een schuld op bij zijn kostbaas. Die schuld werd afgelost met een voorschot op zijn gage, en dat voorschot ging rechtstreeks naar de volkshouder zodra hij tekende. Hoe langer je wachtte op een goede reis, hoe minder keus je had over welk schip je opging.

In de negentiende eeuw raakte de straat in verval. Ouders waarschuwden hun kinderen om in het midden van de Bellinkstraat te lopen, want anders sprongen de vlooien op je. Dat was geen grap. Vlooien betekenden dat er te veel mensen in te kleine huizen woonden, soms meerdere gezinnen in een pand en met een toilet voor een heel rijtje. Pas met de Woningwet van 1902 kwamen er eisen aan wateraansluiting, riolering, licht en lucht.

Rond 1970 woonden er nog maar drie gezinnen. De woningbouwvereniging knapte de hele straat op, en sindsdien is het een van de mooiste straten van Middelburg.

We lopen de straat weer uit, terug naar de Dam.