Het pand op nummer 34 heette Den Eenhoorn en het is een van de weinige gebouwen die zijn overgebleven van het enorme pakhuizencomplex waar we het net over hadden. Hier lagen suiker, koffie en cacao opgeslagen, aangevoerd van de plantages in .
In de gevel staat het jaartal 1722, maar dat zegt minder dan je zou denken. In de achttiende eeuw was het gebruikelijk om een ouder pand van een nieuwe voorgevel te voorzien, en daar zette men dan het jaar van de verbouwing op. Het gebouw erachter kan dus decennia ouder zijn.
Dat is iets om de rest van de wandeling in je achterhoofd te houden. Middelburg staat vol met jaartallen in gevels, en ze vertellen je wanneer iemand geld had om te verbouwen, niet wanneer het huis er kwam. De stad is op veel plekken ouder dan ze zichzelf laat zien.
We volgen het water verder naar het noordoosten, ongeveer tweehonderdveertig meter, tot we uitkomen op een open plein aan het einde van de haven.
Bronnen. Verhaal: Gebaseerd op de stadswandeling Suiker, cacao en mensen van Viatours en de Drvkkery. Foto's: Gemeente Middelburg / Uit in Middelburg
